artfox.pl
  Start » Katalog » Kamienie szlachetne Moje konto  |  Zawartość koszyka  |  Zamówienie   
Kategorie
Kamienie szlachetne
Kamienie szlachetne - jak wskazuje ich nazwa - wyrózniają sie spośród innych minerałów pięknem, trwałością i rzadkością występowania. Są one różnobarwne, najczęściej przezroczyste i odznaczają się silnym połyskiem. Na piekno kamieni szlachetnych składają sie ich barwy, przezroczystość i czystość, żywy połysk i ogień. Najbardziej ceniony jest diament, wprawdzie bezbarwny, lecz o niezrównanym ogniu i blasku. Szmaragdy, rubiny i szafiry mają piękne, głębokie barwy, lecz połysk znacznie słabszy niż diamenty. Opale pociągają grą barw, a nieprzezroczysty turkus - swoistą barwą niebieską. Szczególnie cenione są kamienie przezroczyste, o delikatnych i subtelnych odcieniach. Aby wydobyć pęłnię blasku z kryształów, stosuje się szlifowanie, tj. sztuczne wytwarzanie na powierzchni kamienia licznych ścianek odbijających padające promienie światła.
Ważnym, decydującym o wartości kamieni szlachetnych czynnikiem jest trwałość, dzięki której nie ulegają one zmianom przez długi okres czasu. Są one nie tylko odporne na niszczące działania chemiczne, lecz mają wysoką twardość i nie ulegają zarysowaniu przez otaczające je przedmioty czy przez cząstki pyłu unoszące się w powietrzy. Najwyższą twardość ze wszystkich minerałów wykazuje diament, co - obok innych własności - zdecydowało, że jest on uważany za najcenniejszy z kamieni szlachetnych. Zbliżoną do diamentu twardość mają rubin i szafir, chryzoberyl i topaz, nieco mniejszą - szmaragd i akwamaryn, cyrkon i granaty.

Nazwę kamienie szlachetne najczęściej stosuje się tylko na określenie kamieni najefektowniejszych i najrzadziej występujących, tj.: diament, szmaragd, rubin, szafir, czasami włącza się do nich chryzoberyl (a zwłaszcza jego odmianę - aleksandryt), opal szlachetny i inne.
Kamienie o mniejszej twardości i trwałości, bardziej rozpowszechnione w przyrodzie to np. granaty, topaz, hiacynt, odmiany kwarcu (np. ametyst, kryształ górski, morion, cytryn).
Osobną grupę stanowią kamienie ozdobne, które po oszlifowaniu wyróżniają się efektownym wzorem lub wyglądem, np. agaty, wzorzyste krzemienie, nefryt, serpentyny, rodonit, malachit, jaspis, obsydian, awanturyn, lazuryt, agat, bursztyn.
Trzy wymienione wyżej grupy kamieni - to kamienie naturalne. Mogą one stanowić składniki skały (np. granaty, diamenty) lub tworzyć np. szczotki krystaliczne na ścianach szczelin skalnych. Gdy skała zawierająca kamienie szlachetne ulega wietrzeniu, kamienie te - dzięki twardości i odporności na czynniki chemiczne - przechodzą do osadowych skał okruchowych (piasków i żwirów). Do kamieni szlachetnych zalicza się również perły i korale, chociaż nie są one minerałami w ścisłym tego słowa znaczeniu. Perły z dawien dawna były wysoko cenione zarówno dzięki swoistemu pięknu, jak i rzadkości występowania.
Wyjątkowo piękne i duże perły dorównują swą ceną najdroższym kamieniom.

Od niepamiętnych, prehistorycznych czasów kamienie szlachetne były przedmiotem podziwu i zachwytu. Znajdowano je nieraz przypadkowo w szczelinach skalnych czy w luźnych żwirach rzecznych lub nadmorskich, często jednak zdobywano je z trudem, a nawet z narażeniem życia, organizując dalekie wyprawy w mało dotępne obszary górskie lub wydobywając je z głębi ziemi.
Od wieków służyły one do ozdoby i - obok złota i srebra - były symbolem bogactwa i władzy. W najstarszych baśniach i podaniach wspominane są niejednokrotnie klejnoty, a nawet istnieje legenda, że kamień osadzony w pierwszym pierścieniu pochodzi ze skały Kaukazu, do której był przykuty mityczny bohater Prometeusz.
W wykopaliskach przedhistorycznych obok złotych, srebrnych, brązowych i miedzianych bransolet oraz pierścieni zachowały się naszyjniki z fluorytu, kryształu górskiego, ametystu, jadeitu, agatu i bursztynu.
W najstarszych opisach zwracano już uwagę na trwałość i niezmienność kamieni szlachetnych. Władcy Wschodu, którzy szczególnie lubowali się w klejnotach, przechowywali je w swoich skarbcach przez całe wieki.
W jednym z poematów indyjskich sprzed 5 tysięcy lat opisano wspaniały naszyjnik z diamentów i rubinów promieniejących światłem podobnym do światła gwiazd. Te dwa kamienie były uważane na Wschodzie za najcenniejsze, na dalszym dopiero miejscu stawiano szafiry, szmaragdy i topazy.
Jak świadczą wzmianki w Biblii - szaty najwyższych kapłanów żydowskich ozdabiano drogocennymi kamieniami - wymienione są tam granaty, ametysty, agaty, onyksy, szmaragdy, akwamaryny, topazy, rubiny i szafiry.
Pierścienie biskupów i innych dostojników kościelnych zawierały najczęściej szafiry i ametysty, przy czym szczególnie wysoko ceniono odmiany ciemnofioletowe.
Plinius Maior - uczony rzymski, w swoim dziele "Historia naturalis" wiele miejsca poświęca opisom kamieni szlachetnych. Podkreśla piekną barwę szmaragdów utrzymując, że przez patrzenie na nie osłabiony wzrok odpoczywa. wspomina również, że cezar przypatrywał się igrzyskom i walkom gladiatorów przez wielki szmaragd. Pliniusz wymienia również inne kamienie na przykład bursztyn przywożony znad Bałtyku.
Nefryt, używany przez człowieka prehistorycznego do wyrobu narzędzi i broni, już przed naszą erą znalazł zastosowanie jako bardzo ceniony surowiec do wyrobu amuletów i symboli władzy oraz róznych przedmiotów artystycznych, jak wazy, czarki, posążki bóstw itp.
Dopiero umiejetność polerowania kamieni i stosowania metali rozszerzyły zastosowanie kamieni szlachetnych. Oprawiano je najczęściej w złoto i srebro, znane są także z tych czasów ozdoby z brązu z osadzonymi w nich kamieniami.
Dla podniesienia pieknego wyglądu kamieni szlachetnych już w starożytności zaczęto je szlifować i polerować.
Przez długie wieki stosowano tylko mniej lub więcej okrągławe formy zwane kaboszonami, dopiero później rozwinęła sie sztuka obróbki kamieni szlachetnych w postaci róznych bryłek geometrycznych o prawidłowych ściankach.
Również i w krajach Europy kochano się w klejnotach, korony i berła panujących były wysadzane drogocennymi kamieniami. Po zaginięciu Korony Bolesława Chrobrego Władysław Łokietek kazał wykonać nową złotą koronę, która miała być wysadzana licznymi kamieniami i perłami.

Wielu kamieniom przypisywano własności lecznicze i chroniące ich właściciela m.in. przed ukąszeniem węży i skorpionów czy przed złym spojrzeniem, mogącym sprowadzić nieszczęście.
Wiara w leczniczą wartość sproszkowanych kamieni szlachetnych przetrwała aż po późne średniowiecze, sięgając niekiedy i w czasy późniejsze.
Duże znaczenie astrologii w średniowieczu było powodem, że niejednokrotnie zalecano noszenie ozdób z różnymi kamieniami, zależnie od miesiąca urodzenia, po dzień dzisiejszy stosuje sie ta metodę przy wyborze kamieni.
Kamieniom szlachetnym przypisywano także moc tajemną, wierzenia te przetrwały do dnia dzisiejszego.
Jedne miały chronić przed złymi demonami, inne przed chorobami.






Szukaj
 
szukany produkt
Koszyk
... jest pusty
Zaloguj się
Adres e-mail:
Hasło:
Załóż konto
Recenzje
Poradnik
Insygnia
Linki
Zdjęcia na porcelanie
811829